دلنوشته

آزادی، پرنده‌ای درونِ جان آدمی

آزادی را در کوه و دشت نمی‌یابند،آزادی در فریاد و شعار هم یافت نمیشود!آزادی در گوشه‌ی خاموش دل است،آنجا که انسان، خویش را بازمی‌یابد.تا اسیر خشم مردمانیم،تا در پی رضایتِ دیگران می‌دویم،پرنده‌ی آزادی در قفسِ ترس و هراسِ ما می‌لرزد!آزادی آن دم می‌رسدکه بگویی:«من همانم که می&zw...

نوشته شده در 14 آبان 1404 توسط علی‌اصغر سوادکوهی

درود و مهر بر شما
منم، علی‌اصغر سوادکوهی.
همین کلماتی که می‌خوانی و می‌شنوی،
صدای یک نویسنده.
نه تیمی دارم، نه استودیویی و نه ابزاری حرفه‌ای.
فقط منم، صدای من، قلم من، یک گوشی و یک لپ‌تاپ.
اما
درونم شوقی هست که هنوز خاموش نشده،
آتشی هست که هنوز گرمایش را باور دارم
و پیامی هست که باید به گوش دیگران برسد.
سال‌ها نوشتم، گفتم و سخنرانی کردم...
اما
بدون برنامه، بی‌هدف و بی‌دلیل روشن!
و گاهی برای رضایت این و آن و اکنون می‌بینم که خیلی چیزها را باختم...
اما
فکر می‌کنم اکنون هم دیر نیست، اگر عاشقانه و صادقانه آغاز کنم.
نه برای جلب توجه و رضایت دیگران،
بلکه برای رسالتی که از درون احساس می‌کنم و
برای حرف‌هایی که باید زده شوند.
می‌خواهم از نو بگویم
از نو بنویسم و از نو عمل کنم.
نه با ترس، نه با حسابگری دنیای بیرون،
بلکه با شوق و ذوق و درونی که فهمیده است هیچ چیز ارزشمندتر از «راستی» و «معنا» نیست.
شاید فرصتم کوتاه باشد،
شاید دنیا گوش ندهد،
اما
من می‌گویم و می‌نویسم
تا وقتی که نفس هست
تا وقتی که صدا هست
و به خودم می‌گویم:
«Never ever give up»
هرگز
هیچوقت
تسلیم نشو...
علی‌اصغر سوادکوهی

اطلاعات بیش‌تر

دلنوشته

آزادی، پرنده‌ای درونِ جان آدمی

جستجو

درباره‌ی نویسنده

دسته‌بندی

عضویت خبرنامه

بایگانی نوشته‌ها

برچسب‌ها